Zo'n kluns dus. Dat mijn nieuwe bericht onder een oud bericht heb geplaatst. En zoals iedere blogger die zichzelf serieus neemt weet, zet je alle berichten in de juiste volgorde. Ik niet. Bij mij gaat dat mis. En weet niet hoe ik dat moet fixen. Dus vandaar… Sorry. Kluns dus. Dag.

 Zo'n kluns dus. Dat mijn nieuwe bericht onder een oud bericht heb geplaatst. En zoals iedere blogger die zichzelf serieus neemt weet, zet je alle berichten in de juiste volgorde. Ik niet. Bij mij gaat dat mis. En weet niet hoe ik dat moet fixen. Dus vandaar… Sorry. Kluns dus. Dag.

De laatste tijd hoor en lees ik veel over de kluns. De kluns is iemand bij wie dingen regelmatig niet lopen zoals ze horen te lopen. Dat er van alles mis gaan waar ze niks aan kunnen doen, of dxe9nken niks aan te kunnen doen. Onhandig. Ik besefte het meteen, ik hoor erbij. Ik durf het rustig te zeggen, ik ben een kluns. Hallo, ik ben Marloes. Ik ben een kluns.

Thuis bijvoorbeeld. Ik ben regelmatig het vuil van de vloer aan het rapen, omdat  mijn prullebakje weer eens uit zijn systeem valt. Ik heb namelijk zo'n handig systeem dat je prullenbak tevoorschijn komt op het moment dat je een keukendeurtje open doet. Bij mij klettert hij er alleen altijd meteen uit. Met alle gevolgen van dien. Schillen, vieze senseopads en verpakkingen vliegen je om de oren. Dit komt gemiddeld zo'n 2 keer per dag voor. En eigenlijk alleen bij mij. Gasten in mijn huis doen dat kastje met een gemak open, waar ik me telkens weer over verbaas. Ik kan dat niet. Ik vergeet ook zeer vaak dingen. Mijn net nieuw gekochte schoenen op het toilet van een restaurant, mijn handtas in de H&M, kado'tjes gekocht voor anderen laten liggen op een stoel in het cafxe9. En ik hoor niet bij de gelukkigen bij wie alles dan wel weer goed komt en de spulletjes er gewoon nog liggen als je ze zoekt. Nee. Bij mij gaat 'weg is weg' altijd op. Ik stoot rekken in de winkel om, vergeet waar ik mijn fiets gestald heb, waar ik mijn auto geparkeerd heb, waar mijn hondje loopt in het park en waarvoor ik ook al weer naar het winkelcentrum was gelopen. Loop 4 dagen met een envelop in mijn tas, omdat die dringend gepost moest worden. Zoek dagen naar mijn schoenen, die ik al eerder in een tas achter de kast had gestopt. Want dat was handig. Dan wist ik tenminste waar ze waren. Ik koop nieuwe lipglossjes, om ze bij thuiskomst al kwijt te zijn. Laat vers gekocht eten aanbranden en verse producten over de datum gaan. Ik maak vol trots heerlijke cafe latte voor de vistite, om ze dan weer stiekem weg te grissen omdat de melk al een tijdje over de datum is. Eigenlijk.

Je kunt me ook chaotisch noemen. Dat klinkt beter. Zeker omdat ik laatst hoorde dat een chaotisch brein weer hoort bij een creatief brein. Nou! Dat klinkt dan wel weer leuk! Dan ben ik dus ook nog eens creatief! Op mijn werk heb ik er ook last van. Het gaat al mis bij het aanmelden. (Nadat ik eerst thuis van de trap gevallen ben, wat mij ook wekelijks overkomt. Echt!) Meestal vergeet ik ergens mijn paspoort of ID kaart. Dan word je zeer subtiel omgeroepen. "WIL MARLOES ZICH EVEN MELDEN!!! JE ID LIGT HIER!!!! DIE BEN JE VERGETEN!!!!'  Iedereen kijkt dan om zich heen om te kijken welke domme gans haar id is vergeten. Ik doe dan mee, en roep ook hard 'haha, ja dom!' terwijl ik het lege beschermhoesje van mijn id subtiel wegstop, zodat niemand ziet dat ik die domme gans ben. Na een minuut of 4 doe ik alsof ik naar het toilet moet en loop rustig weg. Met kloppend hart natuurlijk. En fluister tegen de meneer achter de balie dat ik mijn id hxe9xe9l even vergeten ben. Die geeft je dan weer een donderpreek dat ik beter moet opletten, dat beloof ik dan om 2 weken later weer hetzelfde toneelstukje op te voeren. Tja. Dan ben ik nog geeneens weg. Aan boord botst ik gemiddeld 3x met mijn kar tegen een stoel, been of hoofd. (de mensen liggen er soms erg gek bij hoor.) Gooi ik een glas of 4 om, laat ik wel een paar maaltijden vallen, vergeet ik ovens aan te zetten waardoor we du moment 56 warme maaltijden even tekort komen. Zet ik dan wel ineens heel fanatiek de maaltijden al aan, en dan ben ik heel trots op mezelf dat ik het nu wxe9l op tijd heb gedaan. Tot een collega opmerkt dat dat de ontbijtjes zijn voor over 6 uur… Als we aankomen heb ik meestal 2 ladders in mijn panty, hangt mijn zoom uit mijn rok en is mijn haar een eigen leven gaan leiden. Wanneer ik daarna met koffer en al van een stoepje stort en overreden word door een chinese taxichauffeur (waar gebeurd!) roep ik 'ik ben een kluns! Aangeboren! Kan er niks aan doen'. Is echt zo.   

- 2 Kakkerlakken aan boord van het vliegtuig van Kenia naar Amsterdam zien. Maar ze totaal negeren en doen alsof er niks aan de hand is. Om totale massahysterie te voorkomen. Maar dan wel even flink gillen achter het gordijntje.

- Passagiers die na een vlucht van 11 uur vragen of je nu meteen weer terug vliegt.

- TV's, lampen, radio's en wekkers die 's nachts zomaar ineens aanspringen op je hotelkamer.

- Dat mijn huis nog steeds dezelfde puinbak is als ik terug kom na een 4 daagse Tokio. En dat mijn bloemetjes gewoon dood zijn gegaan ook.

- Dat er iedere vlucht door mijn collega's geroepen wordt dat ze weleens met me hebben gevlogen terwijl ik er niks van weet. Is dat ernstige geheugenverlies? Of een long lost tweelingzus?

- Het feit dat die prins ook niet op komt dagen. Terwijl ik er toch duidelijk xe9xe9n aangevraagd heb.

- Dat veel passagiers een beetje pissig worden op je als er een andere passagier naast ze komt zitten. Ik weet dat er veel halfvolle toestellen zijn geweest door de crisis, maar nu lopen ze weer vol. Waarom doe je daar niks aan, stewardess!

- Dat ik nog steeds moeite heb met vroeg opstaan. Terwijl ik dat toch vaak doe..

- Dat er slecht Engels gesproken wordt door bijvoorbeeld zakenmannen in Tokio, maar dat de oude vrouw achter het fruitkraampje in Bangkok mij precies de weg kan uitleggen in perfect Engels.

- Dat er altijd na een half uur al een ladder in mijn panty zit. De volgende stap zijn donkerblauw maillots om dit probleem te beperken.

- Dat moeders reizend met 3 kleine kinderen en 2 grote luiertassen en een buggy, vriendelijker tegen mij doen dan de zakenman die alleen reist.

- Dat ik nog steeds geen koninklijk lid aan boord heb gehad. Of een Take That meneer. Of toch een vrijgezelle prins. Die verliefd op mij wordt. En me meeneemt naar zijn kasteel. En dat ik dan trouw in een mooie… Oke, ik sla door nu…

- Dat er nog steeds mensen zijn die denken dat wij stewardessen het iedere vlucht doen met een piloot. Hij is toch geen prins, mensen!

- De vergeten spullen die je vindt na een vlucht. Naast de normale dingen als boeken, brillen en sjaals vinden we ook vaak volle tassen, paspoort en tickets voor de volgende vlucht, schoenen, sokken en hele vreemde tijdschriften. (als je begrijpt wat ik bedoel…)

- Dat ik soms heel hard moet nadenken als ik aan boord ben, waar we ook al weer naar toe gaan. En dat het nog erger wordt als ik het aan een collega moet gaan vragen.

- Dat ik nog steeds geen miljonair ben. Toch die prins…

In de paar jaar dat ik nu vlieg, ben ik expert op het gebied van hotelkamers geworden. Ik kan denk ik wel zeggen dat ik meer hotelkamers nu al heb gezien, dan de meesten ooit zullen zien. Over het algemeen slaap ik gemiddeld gezien 2 a 3 nachten per week in een hotel. Soms wel 5 nachten.  Dat is erg luxe, meestal.. De kamers zijn mooi, er hangen altijd schone handdoeken, er staan fijne zeepjes op je te wachten, een lekker bed met goede kussens.

Als je zo vaak in een hotelkamer zit, wil ik die altijd een beetje persoonlijk maken. Nu bedoel ik niet dat ik meubelstukken van thuis meeneem of allerlei fotolijstjes van familieleden en de hond door de kamer rondstrooi (ze zijn erbij die het doen, heb ik vernomen), ik doe dat niet. Bij mij komt het er meestal op neer dat het een persoonlijke georganiseerde chaos wordt. Voor een ander lijkt dat erg onoverzichtelijk, maar er zit echt een soort systeem in. Ik sleep altijd veel mee in mijn grote koffer en trolley. En dat wil ik er ook altijd uit, op de plaats van bestemming. Ik heb wel afgeleerd om mijn kleren in de kast te hangen, want dat vergeet ik dus. Is weleens gebeurt in India. Een completen moslim- en muggenproof outfit, ergens in een kastje in Hydrabad. Voortaan drapeer ik mijn zorgvuldig gekozen outfitjes over een van de stoelen, zodat ik ze zie. Schoenen eronder, klaar. De badkamer ziet er ook uit alsof de volledige inhoud van mijn eigen badkamer overgegaan is tot de badkamer van het hotel. En geen miniverpakkingen hoor. Gewoon de megaflessen, sjouwen dat wel! Maar ik wil alles mee. Kijk, je weet maar nooit of je net je haar wilt verven of je teennagels net die prachtige groene kleur wilt geven.  Ik heb alles dubbel. Dus wat er daar staat, staat thuis er ook zo keurig bij, op mij te wachten.

Ook leer je wat handig is om mee te nemen, naast een keurige pyama (er komt weleens voor dat er een brandalarm 's nachts afgaat, en dan wil je echt niet in je schattige neglige'tje op het grasveld voor het hotel staan. Spannend, maar klappertandend. Dus dan maar in je Betty Boop pyama naar bed. Ook enig.), neem ik ook eten mee voor als je 'snachts vanwege tijdsverschil met hongerklop op je kamer zit, theezakjes voor een lekker bakkie erbij, allerlei soorten stekkers en adapters, water want niet overal is dat te drinken (vergeet ik weleens als ik midden in de nacht lurkend onder een kraan hang). Ik stop  altijd dieetverantwoorde spulletjes in de trolley, voor als je 's middags even op je kamer zit. Daar heb ik altijd spijt van. Als ik dan aan die Evergreen of Snelle Jelle zit, denk ik aan die clubsandwiches en steaks met friet van de roomservice… Maar nee, ik ben sterk. En dus knaag ik, volledig slankproof door.. En drink ik groene thee, spijt dat ik niet lekker een blikje cola heb meegenomen. Of een Milkshake heb gehaald. Of zo.

Ik hou van een klein overzichtelijk hotelkamertje. Zoals je ze veel in Scandinavie zit. Een bed, een tv, een stoel en een raam. Klinisch wit en schoon. Lekker overzichtelijk. Niks geen poespas die weleens op andere kamers treft. Ik had nu een suite in Montreal. Compleet met glazen suitedeuren en een zitkamer. Achte een klapdeur zat ook nog een keuken. Met wel 14 verschillende lichtknopjes door de kamer verspreid. Behalve naast je bed. Waardoor je strompelend door een donkere kamer als Stevie Wonder op zoek gaat naar je bed. 'Oh nee, het bed stond hier links…' Ik loop 's nachts ook vaak de verkeerde kant op naar het toilet, waardoor je slaapdronken overal tegenaan botst. Ook is zo'n grote kamer lastig te inspecteren. Want dat doe ik dus he. Ik kijk onder de bedden (soms heb je 2 tweepersoonsbedden), in de kasten, achter de gordijnen, achter banken en stoelen, achter het douchegordijn. Just to be sure. Dat niet die man met de bijl er per ongeluk nog staat. Sla ik door?

Niks is zo goed als je eigen bedje, maar er zijn bedden… Daar wil je niet uit! In Warschau had ik ooit zo'n heerlijk bed! Een kamer op de hoogste verdieping, en vanuit dat fijne bed zag ik de hele stad. Nou ja, een stuk van de stad. Want om de hele stad te kunnen zien, moet je rechtop gaan zitten. En dat wil je niet, als je eenmaal in dat bed ligt. Ik word ook altijd blij als er een koekje voor me ligt bij de waterkoker. Ik ben zo snel gelukkig. Of een fijne bodylotion in de badkamer. Als je echt een goede hoteldag hebt, ligt er een chocolaatje op je kussen! Kijk, en dxe1t heb ik thuis niet op mijn bed!

Een klein berichtje vanuit Toronto. Kan nu, want heb als laatste van de moderne menschen ook een laptop! Hier bedacht ik me maar weer eens wat een fantastische baan ik heb. Maar het is niet altijd rozengeur en maneschijn hoor. Nee kinderen. Het heeft ook nadelen….

Voordeel. Je werkt altijd met andere collega's. Dat betekent dus altijd nieuwe verhalen, iedereen doet zijn of haar best om in de smaak te vallen bij de anderen, iedereen is nieuw en wil er wat van maken. Nadeel. Je weet dus soms niet meer wie wie is. Vooral als je smane werkt met een Marlies, Marloes, Loes, Lies en Marjolein. Dan wil je iemand roepen… Euhhh, Loes, nee, Lies, Nee, Marjolein… Nee.

Voordeel. Lekkere ontbijtjes in het Hotel. Heerlijk, een kok die eitjes voor je bakt, verse muffins, jus d'orange in overvloed en allerlei soorten vers fruit wachten op je. Heb ik thuis niet hoor!! Nadeel. Door het tijdsverschil kan het zijn dat je om 2.00 uur 's nachts (Nl tijd) of 17.00 's middags (NL tijd dus) aan je broodje met jam zit. Dan valt het toch anders.

Voordeel. De andere winkels die je hier hebt. Je kunt lekker spulletjes mee naar Nederland nemen die wij niet verkopen. Zo maak je indruk op je gasten. Ja joh, kaas uit Italie. Oh, heb ik altijd ja. Nadeel. Zoek maar eens iets voor de lunch in een supermakrt in Japan. Zonder de angst dat je dode kat eet. Of zeldzaam zeewier. dan maar weer Starbucks. Living on the edge.

Voordeel. Door deze laptop ben ik overal bereikbaar. je hebt altijd wifi op je kamer en dus ben je van alles op de hoogte. Prettig om contact te houden met de mensen thuis, zelfs vanuit Seoul ofzo. Nadeel. De stopcontacten. De adapter past niet overal in. En dat wereldding, nee, dus ook niet.. waardoor je zo maar ineens midden in je RTL gemist GTST uitzending wegvalt. Terwijl je net lekker lokale tijd, 3.00 uur 's nachts lag te kijken. Dag contact met Nederland. Hallo Chinese Tell Sell. (dat is trouwens ontzetten hysterisch, met mensen die de Macarena dansen in hun Snuggie) Ik heb een vaag vermoeden dat ie nu ook uit gaat vallen…… Dus Dag!

Het is niet dat ik niks doe en dus niks om te schrijven heb. Integendeel. Ik heb juist een beetje te veel te doen. Je hoort me niet klagen hoor, ik hou wel van een beetje te veel doen. Natuurlijk klaag ik dat ik het te druk heb, geen tijd heb voor dingen, zooooo moe ben en nergens aan toe kom. (hee, je bent een Hollandse zeurpiet, of niet.) Maar eigenlijk geniet ik hier van.

Er zijn zoveel indrukwekkende dingen te zien en te doen. Het Martin Luther King Memorial in Atlanta bijvoorbeeld. Het museum was zo indrukwekkend en bijzonder dat ik nog steeds veel aan moet denken. Het is goed dat ze de bezoekers daar weer even bewust maken van de dingen die gebeurden en nog steeds aan de gang zijn..

De dag nadat ik ontzettend verrast ben voor mijn 30e verjaardag (wat! hoor ik je roepen. 30! Jawel hoor. 30), vertrok ik naar Tokio. Ik had er zin in! Vol adrenaline nog van het leuke feestje wilde ik de stad in. Ik was benieuwd. Helaas waren mijn collega's iets minder enthousiast… Geeft niet dan maar in mijn eentje met de bus naar Tokio station. Daarna met de trein naar Shinjuku. Daar gelopen over de beroemde zebrapaden van 'Lost in translation'. Door met de trein naar Harajuku. Gekeken naar de hippe, en soms wat aparte, Japanse jeugd. Hoe hip ze ook zijn, engels word er niet gesproken. Dus toen ik even zelf verdwaald was, was het moelijk om aan iemand de weg te vragen. Zeker omdat ze het onbeleefd vinden jou 'af te wijzen'. Wanneer je dan in het engels (mijn Japans is nog niet hxe9xe9l erg ontwikkeld) de weg vraag aan iemand, blijven ze knikken naar je tot je zelf maar wegloopt. Zo heb ik 5 minuten met een Japanse zakenman staan knikkebollen, tot ik doorhad dat hij er helemaal niks van begreep, maar niet weg durfde te lopen. Als je aan iemand vraag, do you speak english, en ze knikken, denk ik dat ze ja bedoelen. Maar dat is niet het geval.. Ze zijn beleefd. En vinden mij vreemd. Omdat ik al hard roepend, train??? op ze af kom stormen. Ik hield het een beetje kort en bondig en ook ik ben in de domme veronderstelling dat mensen je eerder begrijpen als je er maar hard bij roept ook.  Ik begrijp dat zo'n lange blonde hollander een beetje angstaanjagend kan overkomen. Maar ze blijven knikken, hoe raar ze mij ook vinden. Want dat is beleefd.  Goed, dat treinstation heb ik dus zelf moeten zoeken..

Nog even naar Vancouver. Klinkt altijd zo lekker he; 'Nee, ik kan niet. Ben even naar Vancouver. Volgende week? Even kijken… Nee, moet ik weer naar Toronto'. Zucht…Mijn verlofdagen weer volledig vol gepland. Wat normaal over 7 dagen verspreid kan worden, doe ik op de 4 vrije dagen. Lekker wel. Nog wat trainingsdagen en testen tussendoor en alles zit weer helemaal vol.  Helemaal vol!

De eerste examens zijn positief afgerond. Ik heb weer wat (nep) brandjes geblust, knappe Ken poppen gereanimeerd en schriftelijk alle belangrijke items in het vliegtuig benoemd. Dus ik mocht weer op pad. Vol spanning wachtte ik mijn rooster af. Wat zou het zijn? Op donderdag na 13.00 uur komt ons rooster 'vrij'. Online, superhandig! Natuurlijk was ik helemaal niet nieuwsgierig naar waar ik naar toe zou mogen. Welnee… Dus om 13.01 logde ik in. Ik zag de code IKA staan. Het kwam me bekend voor, had dit al meer op mijn rooster gehad. Van welke luchthaven was dit de code ook al weer? Ik had het vaker gezien….

Dus ja, zondag meldde ik mij veel te vroeg bij de purser voor een vlucht naar Teheran. Niet de meest bruisende bestemming die je kunt bedenken, maar goed, je moet ergens weer beginnen. Ik had er zin in, maar was ook wel weer erg nerveus. Wist ik het nog wel? Zouden de passagiers aan mij zien dat ik een tijdje niet achter het karretje had gestaan? Was het karretje nog wel hetzelfde? Kan mijn arm dit allemaal weer aan? Paste ik het nieuwe uniform nog wel? Ik had weer lichte paniek, anders dan in het begin toen ik net begon. Want dan mag het, onzeker zijn. Dan weet je het xe9cht nog niet. Nu weet je het, je hebt een kleine break gehad, maar je hoort het te weten. Ik maakte het spannender dan het was. Want eenmaal in het vliegtuig kwam alles weer terug. Ik had heel veel 'ooooohhhh ja!' momenten.

Dat moment had ik ook toen de hoofddoeken en lange jassen weer tevoorschijn kwamen. Oooohhhh ja! Die doen we weer op! Eenmaal gesluierd en wel in het hotel aangekomen, merkte ik dat mijn hele lijf zeer deed. Alsof ik hard gesport had. Dat was de  volgende morgen nog steeds zo. Als robocop liep ik over onze eigen verdieping. Spierpijn! Nadat ik de hele dag zo'n beetje als een plank op mijn hotelbed had gelegen, was het 's avonds laat weer tijd terug te vliegen. Een nachtvlucht. Ooooohhhh ja, zo voelde dat ja. Ik wist het weer. Misselijk van vermoeidheid, maar ontzettend blij dat ik er weer bij hoorde, kwam ik aan op Schiphol. 

Dinsdagochtend 7.00 uur. Iedereen ontwaakt om naar het werk te gaan. Ik zit alweer terug in mijn auto, op weg naar mijn bed. Mijn werkweek zit er weer op! Ik kan het nog! Mijn lijf werkt nog niet helemaal mee, maar mijn hoofd en hart zeggen, ja! 

Het schijnt dat ons lange-termijn geheugen ontzettend groot is. Misschien zelfs wel grenzeloos. In principe slaat het lange-termijn geheugen de gegevens voor altijd op, zolang deze geregeld maar herhaald worden. En daar ligt bij mij nu het probleem. Kijk op de middelbare school was ik heel goed in 'rijtjes stampen'. Kon ik ook goed onthouden. Maar ja, nooit meer wat mee gedaan (wie weet al die Duiste woordjes nog? gegen, oben, unter? Oder so etwas..) en dus vergeten. Ook de topo die gedrild werd tijdens aardrijkskunde?Verloren gegaan in de loop der jaren. Best jammer. Want ik heb me toch regelmatig afgevraagd waar ik was als ik een bordje met een plaatsnaam als Abbegaasterketting of Belgenhoek zag. Dat is trouwens in resp. Friesland en Limburg. Heb ik opgezocht hoor. Zat niet in mijn geheugen.

De afgelopen week merkte ik dat je dus regelmatig je geheugen moet blijven trainen. Toen ik weer het dikke boek der regels en wetten van de leuchtvaart indook, merkte ik dat ik het moeilijk vond me te concentreren. Naast dat ik veel dingen herkende in het boek want ooit keihard geleerd, maar niet meer echt wist, is het heeeel moeilijk weer te gaan studeren als je een tijd niks hebt gedaan. Lees, een jaar alleen maar aan de buitenkant van je lijf hebt gewerkt. Ik hoorde mijn hersens kraken. 'Huh? Hoe was dat ook al weer? Wist ik dat al?' Toen ik na een weekend leren ook nog eens 2 dagen echt de schoolbanken in moest, raakte ik bijna overstuur. Van vermoeidheid welteverstaan. Al die oude en nieuwe informatie, het is veel voor me. Ook mijn korte termijn geheugen moest eraan geloven. 'Marloes, wat zei ik nou net?' Euhhhh, sorry meneer, ik heb u gehoord, maar ben het weer even kwijt. Zo ging dat ongeveer. 

Wees gerust, ik heb het gered. Het eerste examen is weer gehaald. Ik moet er nog 3. Maar eerst nu vakantie, even bijkomen. Van wat? Hoor ik je denken. Nou, van het weer mee moeten doen. Doen alsof je dingen weet en ook kunt. In plaats van op de bank hangen in je joggingbroek, wachtend op je volgende fysio, arts of reintegratiemanager bezoek. Dat is een omschakeling. En dat sla ik nu gewoon op, in mijn lange-termijn geheugen. Lijkt me gewoon makkelijk.

Ja! Ik ben er weer! Nu echt. En zie je het? Wij stewardessen hebben een nieuw pakkie en ik vond dat mijn blog ook wel een nieuw pakkie kon gebruiken. Het heeft me bloed, zweet en bijna tranen gekost. Het bloed kwam toen ik het raam iets te hard dicht deed, omdat ik bang was dat het hondje eruit zou springen op strooptocht naar de buurtkatten. Ik was een beetje pissig op hem vanwege het blaffen en grommen naar de poezen die hem aan het uitdagen waren, deed het raam hard dicht, velletje er tussen. Bloed. Zweet omdat het met het raam dicht (en balkondeur inmiddels ook, want hond is slim genoeg om zijn hysterische geblaf naar de poezen daar gewoon voort te zetten) ontzettend warm is hier binnen. En ik computers moeilijk vind. Zweet. En bijna tranen omdat ik met xe9xe9n druk op de knop even alles van mijn blog kwijt was en het niet meer kon vonden. 67 Verhalen bijna weg. Maar ik heb ze gevonden. Bijna tranen dus.

Het heeft even geduurd. Voordat ik eindelijk weer kon gaan vliegen. En ik miste het zo! Het heeft om precies te zijn een jaar geduurd. Een jaar geleden werd ik geopereerd aan mijn schouder, toen had ik nog het idee binnen een paar maanden wel weer opgeknapt zou zijn. Er waren wat tegenslagen, paar keer gevallen (zo val je nooit, maar met je arm in een mitella lig je ineens bij iedere zucht plat op je bekkie), een ontsteking her en der, spierpijn, vastgegroeide spieren.. Nou goed voordat we teveel op de details ingaan, het duurde gewoon te lang. Ik ben al niet zo'n geduldig type. Dus dit was helemaal lastig.

Nu heb ik niet het hele jaar op de bank gezeten en naar Gossip Girl en Koffietijd gekeken.Ik heb ook nog eens vervangend werk gedaan. Praktisch alle facetten binnen de maatschappij heb ik bekeken. Ik heb tussen de monteurs gewerkt, bij de grondstewardessen en zelfs op kantoor. Het was leuk om te zien hoe het er allemaal aan toe gaat, maar ik geloof niet dat het iets voor mij is. Dat geeft niet, de monteurs willen ook echt niet de passagiers een lekker theetje gaan brengen, ieder z'n vak. Dan weet je dat ook weer. Been there, done that. Got the t-shirt.

Na een keuring, hard trainen, nog een keuring, en nog harder trainen werd ik eindelijk goedgekeurd. De laatste keuring voelde als een sollicitatie gesprek. Bevend liet ik zien wat kon, tillen, duwen, trekken. Karren en containers. Volle flessen en zware bakken. Van boven naar beneden en nog eens. Ik had ook zxf3 hard getraind. Wat je eerst met gemak en zonder nadenken deed, voelt nu alsof je weer moet afzwemmen. Maar jawel, ook de bedrijfsfysio vond mij weer geschikt genoeg om de lucht in te gaan! En dat gaat niet zomaar. Als je zolang bent weggeweest, moet je al je examens opnieuw doen. Dus leren geblazen. Maandag en dinsdag weer een training, in een klasje. Net als in het begin. En dan als alle toetsen gehaald zijn, ik ook op vakantie ben geweest en ik mijn trolley uit het stof getrokken heb, joehoe!! 

Daar gxe1xe1n we weer!