De laatste tijd hoor en lees ik veel over de kluns. De kluns is iemand bij wie dingen regelmatig niet lopen zoals ze horen te lopen. Dat er van alles mis gaan waar ze niks aan kunnen doen, of dxe9nken niks aan te kunnen doen. Onhandig. Ik besefte het meteen, ik hoor erbij. Ik durf het rustig te zeggen, ik ben een kluns. Hallo, ik ben Marloes. Ik ben een kluns.

Thuis bijvoorbeeld. Ik ben regelmatig het vuil van de vloer aan het rapen, omdat  mijn prullebakje weer eens uit zijn systeem valt. Ik heb namelijk zo'n handig systeem dat je prullenbak tevoorschijn komt op het moment dat je een keukendeurtje open doet. Bij mij klettert hij er alleen altijd meteen uit. Met alle gevolgen van dien. Schillen, vieze senseopads en verpakkingen vliegen je om de oren. Dit komt gemiddeld zo'n 2 keer per dag voor. En eigenlijk alleen bij mij. Gasten in mijn huis doen dat kastje met een gemak open, waar ik me telkens weer over verbaas. Ik kan dat niet. Ik vergeet ook zeer vaak dingen. Mijn net nieuw gekochte schoenen op het toilet van een restaurant, mijn handtas in de H&M, kado'tjes gekocht voor anderen laten liggen op een stoel in het cafxe9. En ik hoor niet bij de gelukkigen bij wie alles dan wel weer goed komt en de spulletjes er gewoon nog liggen als je ze zoekt. Nee. Bij mij gaat 'weg is weg' altijd op. Ik stoot rekken in de winkel om, vergeet waar ik mijn fiets gestald heb, waar ik mijn auto geparkeerd heb, waar mijn hondje loopt in het park en waarvoor ik ook al weer naar het winkelcentrum was gelopen. Loop 4 dagen met een envelop in mijn tas, omdat die dringend gepost moest worden. Zoek dagen naar mijn schoenen, die ik al eerder in een tas achter de kast had gestopt. Want dat was handig. Dan wist ik tenminste waar ze waren. Ik koop nieuwe lipglossjes, om ze bij thuiskomst al kwijt te zijn. Laat vers gekocht eten aanbranden en verse producten over de datum gaan. Ik maak vol trots heerlijke cafe latte voor de vistite, om ze dan weer stiekem weg te grissen omdat de melk al een tijdje over de datum is. Eigenlijk.

Je kunt me ook chaotisch noemen. Dat klinkt beter. Zeker omdat ik laatst hoorde dat een chaotisch brein weer hoort bij een creatief brein. Nou! Dat klinkt dan wel weer leuk! Dan ben ik dus ook nog eens creatief! Op mijn werk heb ik er ook last van. Het gaat al mis bij het aanmelden. (Nadat ik eerst thuis van de trap gevallen ben, wat mij ook wekelijks overkomt. Echt!) Meestal vergeet ik ergens mijn paspoort of ID kaart. Dan word je zeer subtiel omgeroepen. "WIL MARLOES ZICH EVEN MELDEN!!! JE ID LIGT HIER!!!! DIE BEN JE VERGETEN!!!!'  Iedereen kijkt dan om zich heen om te kijken welke domme gans haar id is vergeten. Ik doe dan mee, en roep ook hard 'haha, ja dom!' terwijl ik het lege beschermhoesje van mijn id subtiel wegstop, zodat niemand ziet dat ik die domme gans ben. Na een minuut of 4 doe ik alsof ik naar het toilet moet en loop rustig weg. Met kloppend hart natuurlijk. En fluister tegen de meneer achter de balie dat ik mijn id hxe9xe9l even vergeten ben. Die geeft je dan weer een donderpreek dat ik beter moet opletten, dat beloof ik dan om 2 weken later weer hetzelfde toneelstukje op te voeren. Tja. Dan ben ik nog geeneens weg. Aan boord botst ik gemiddeld 3x met mijn kar tegen een stoel, been of hoofd. (de mensen liggen er soms erg gek bij hoor.) Gooi ik een glas of 4 om, laat ik wel een paar maaltijden vallen, vergeet ik ovens aan te zetten waardoor we du moment 56 warme maaltijden even tekort komen. Zet ik dan wel ineens heel fanatiek de maaltijden al aan, en dan ben ik heel trots op mezelf dat ik het nu wxe9l op tijd heb gedaan. Tot een collega opmerkt dat dat de ontbijtjes zijn voor over 6 uur… Als we aankomen heb ik meestal 2 ladders in mijn panty, hangt mijn zoom uit mijn rok en is mijn haar een eigen leven gaan leiden. Wanneer ik daarna met koffer en al van een stoepje stort en overreden word door een chinese taxichauffeur (waar gebeurd!) roep ik 'ik ben een kluns! Aangeboren! Kan er niks aan doen'. Is echt zo.